Zinloos bombardement op Syrië

Op 14 april voerden de Verenigde Staten, Frankrijk en Groot-Brittannië gezamenlijk bombardementen uit op doelen in Syrië. Er werden meer dan honderd raketten afgevuurd. De actie was een antwoord op de mogelijke inzet van gifgas in de Syrische stad Douma. Volgens de Franse president Macron was de aanval een groot succes. Het arsenaal aan chemische wapens van het Assad-bewind zou flink zijn beschadigd. Maar de meeste militaire deskundigen concludeerden dat de aanval nauwelijks impact had gehad. De westerse landen wilden de in Syrië aanwezige Russen dan ook niet al te zeer tegen zich in het harnas jagen.
   Daarmee laat het ingrijpen een bittere nasmaak achter. Om verschillende redenen. Het bombardement was in de eerste plaats zinloos. Macron en de Britse premier May erkenden volmondig dat de aanval op geen enkele wijze bijdroeg aan een beëindiging van de nu al jaren aanhoudende burgeroorlog in Syrië. En daar zou het toch vooral om moeten gaan. Het bombardement was vooral bestemd voor de binnenlandse bühne. Het moest de reputatie van de drie betrokken leiders – Trump, May en Macron – weer wat op te vijzelen. Een wrang detail: de Amerikaanse luchtmacht testte klaarblijkelijk ook een nieuwe wapentype, een ‘onzichtbare raket’.
   Het bombardement was niet gebaseerd op een besluit van de VN-Veiligheidsraad en daarmee dus in feite strijdig met het internationaal recht. Het was niet de eerste keer dat de leidende westerse landen de Veiligheidsraad passeerden. Dergelijk eenzijdig optreden tast het gezag van de VN en de Veiligheidsraad aan. Dat zal president Trump overigens een zorg zijn: die heeft niet veel op met de Verenigde Naties.
    De bittere ironie is dat de westerse landen met hun zwalkende beleid van de afgelopen jaren medeverantwoordelijk zijn voor de uitzichtloze situatie die in Syrië is ontstaan. Aanvankelijk was hun optreden gericht op het stimuleren van het verzet tegen het Assad-bewind. Na de opkomst van de nietsontziende Islamitische Staat, veranderde de koers naar bestrijding van IS, in een ongemakkelijke coalitie met de Russen, die juist uit zijn op handhaving van het Assad-bewind. De anti-IS coalitie had succes, maar dat leidde er mede toe dat Assad weer de overhand kreeg in de burgeroorlog.
   Overigens moet worden opgemerkt dat sommige deskundigen er niet van zijn overtuigd dat het gisgasbombardement het werk van Assad en de zijnen was. Er heeft wellicht zelfs niet eens zo’n gifgasbombardement plaatsgevonden. Maar zelfs als Assad wel schuldig is – en dat is natuurlijk bepaald niet uitgesloten – dan toont het westerse bombardement vooral de onmacht een daadwerkelijke bijdrage te leveren aan de beëindiging van de afschuwelijke burgeroorlog in Syrië.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Opluchting over Macron

De eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen heeft geleid tot grote opluchting. De progressief-liberale en pro-Europese kandidaat Emmanuel Macron wist FNL-leidster Marine Le Pen enkele procenten voor te blijven. Eerste opiniepeilingen voorspelden bovendien in de tweede ronde een ruime overwinning voor Macron. In Brussel slaakten de prominenten van de Europese Unie een zucht van verlichting. Dat was ook het geval in andere Europese hoofdsteden, zoals Berlijn.
  Toch lijkt alle opluchting enigszins voorbarig. Nog even afgezien van de vraag of Macron het echt zo makkelijk zal krijgen in de tweede ronde, staat de nieuwe Franse president voor een enorme opgave. Macron heeft aangekondigd de Franse economie uit het slop te zullen halen. Maar dat moet vooral gebeuren door neoliberale maatregelen.
  Dus moeten de regels voor het bedrijfsleven worden versoepeld (‘deregulering’). De lonen moeten omlaag, zo ook de belastingen voor ondernemingen. Het arbeidsrecht moet worden versoepeld, zodat werknemers minder bescherming genieten. Er moet drastisch worden bezuinigd op de overheidsuitgaven (tienduizenden ontslagen als gevolg). De pensioenen moeten worden genivelleerd en verlaagd. Tenslotte is Macron een fervent pleitbezorger van handelsliberalisering en open grenzen. Protectionisme heeft geen zin. Het proces van Europese integratie moet nieuw leven in worden geblazen.
  Natuurlijk probeert Macron de sociale pijn die dat alles zal veroorzaken ook te verzachten, door verbetering van het onderwijs, bijscholingsmogelijkheden. Maar zijn plannen, en de ondubbelzinnige keuze voor verdere liberalisering en globalisering, dreigen de tweedeling tussen winnaars en verliezers in de Franse samenleving alleen maar te vergroten.
   Nu wordt de soep naar alle waarschijnlijkheid niet zo heet gegeten. Als Macron de presidentsverkiezingen wint, beschikt hij nog niet over een werkzame meerderheid in het Franse parlement. Belangrijker nog: de onvrede over de sociale gevolgen van Macrons beleidsplannen kan snel om zich heen grijpen. Daar weet de voormalige Italiaanse premier Matteo Renzi – wiens plannen veel overeenkomsten vertoonden met die van Macron – alles van.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Chaos in Washington

De eerste twee maanden van Trump’s presidentschap werden gekenmerkt door incompetentie en chaos (nog veel meer dan ik had gedacht). Het had er alle schijn van dat de president nauwelijks in staat was leiding te geven aan zijn regering. Bij verschillende gelegenheden spraken ministers en andere functionarissen hun president tegen. Dat was onder meer het geval toen vicepresident Pence eind februari een bezoek bracht aan de internationale veiligheidsconferentie die toen in München plaatsvond. Hij deed bij die gelegenheid uitspraken die lijnrecht ingingen tegen eerdere uitlatingen van zijn president. In dit geval ging het over de betekenis van de NAVO voor de Amerikaanse buitenlandse politiek.
  Trump heeft zijn kiezers beloofd Amerika weer ‘great’ te zullen maken. Dat zal een loze belofte blijken te zijn. Het is ook geen eenvoudige opgave. Trumps verkiezing was vooral een teken, en gevolg, van de verzwakking van de VS. Van de verzwakking van de Amerikaanse industrie (en bijbehorende werkloosheid en malaise), van het teruglopende Amerikaanse aandeel in de wereldhandel. Maar ook van de desastreuze militaire avonturen van de afgelopen vijftien jaar. Van het verlies aan Amerikaans internationaal gezag. En van alle frustratie die daarvan ook in Amerika zelf het gevolg waren.
  Maar de eerste twee maanden van Trumps presidentschap beloven niet veel goeds voor de slachtoffers van de economische en politieke ellende die al jaren in delen van de Verenigde Staten heersen. In de afgelopen drie decennia zijn de Amerikaanse laagstbetaalden er al ernstig op achteruit gegaan. Dat wordt naar alle waarschijnlijkheid alleen maar erger. Trump heeft aangegeven de belastingen voor de hoge inkomens te zullen verlagen. En natuurlijk: ook minder regels, minder belastingen voor bedrijven. Het minimumloon daarentegen moet juist omlaag. Er zal bovendien zwaar worden gesneden in verschillende sociale voorzieningen.
  Toch zal de industrie zal naar naar de gehavende delen van de Verenigde Staten terugkeren. En ook zal Amerika niet opnieuw ‘great’ worden. De onrust en besluiteloosheid die in Washington heersen geven de rivalen van de Verenigde Staten vooralsnog juist de wind in de zeilen. Ook in Europa neemt het vertrouwen in de Amerikaanse leiding af. Vele Europese politici pleiten voor een meer van de Verenigde Staten onafhankelijke koers. Op deze wijze versnelt de regering-Trump het proces van Amerikaanse teloorgang. Daar zal het drastisch opschroeven van de defensiebegroting niet veel aan afdoen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen